نيايش
دعايي كه از جهان زيرين برميآيد، به جهان زبرين روشني ميبخشد، آنچنان كه همهء آن انوار، آسمان را درخشان و تابناك ميكنند و اينچنين عالم، سراسر متبرك ميشود. دودِ اين خاكدان، با صعود، صورتهاي قدسي عالم فوقاني را كه مامور مراقبت و نگاهباني از جهاناند، خرم و خوشنود ميسازد و همين خوشي، به آنان آرزوي پيوستن به مراتب و مدارجي را كه فروتر از ايشان است، الهام ميبخشد. بدينگونه، ذوات قدسي عالم فوقاني، ميل اتصال به ذوات قدسي مادون خويش مييابند، تا آنكه سرانجام شاه به ملكه بپيوندد. در نتيجه، به خواستِ اين جهانِ خاكي، آبهاي اين خاكدان براي پذيرش آبهاي جهان آسماني، از زمين ميجوشند، زيرا تخم جهان برين، بي اظهار تمايل جهان زيرين، نميريزد. در آن هنگام، همهء چراغها روشن ميشوند و كائنات دو عالم فوقاني و تحتاني متبرك ميگردند.
ادامه مطلب
محمود زارع
سایت ساری
